Ä°ri gözlerini bana dikmiÅŸ,çocuk gibi,tıpkı 5 yaşında masum,korkmuÅŸ,telaÅŸlı bir çocuk gibi bana bakıyordu.  Bir zamanlar benim ona baktığım gibi…

Gri saçları önüne düÅŸmüÅŸ,gözlerine giriyordu. Bu durum beni rahatsız etti ve düzelttim saçlarını…

Kuru,titreyen elleri birden eski haline dönüverdi o an. Boyalı tırnakları,bembeyaz,yemek yaparken insanı özendiren elleri... Saçları parladı. GürleÅŸti!  Hep aynı boyda keserdi saçlarını,simsiyah oldu birden eskisi gibi. 

Gözleri anlamlı bakmaya baÅŸladı bu sefer. Kararlı,sert ve güçlü.Korkardık aÄŸabeyimle çoÄŸu zaman.Yine karşımdaydı iÅŸte aynı ifadeyle. 

Nadir gülerdi.  GüldüÄŸü zaman çok güzel olurdu. Babamın gülüÅŸüne aşık olduÄŸunu söylerlerdi.. Ä°ncecik beli vardı annemin,ince bir kadındı,doÄŸal bir zarifliÄŸi vardı…

‘Anne!’ dedim.. ‘Anne ben geldim!’yanıt yok..tepki yok.. TepkisizliÄŸi,birkaç saniye süren yanılgımın kesilmesine sebep oldu. Gitti o genç kadın,küçülmüÅŸ,zayıflamış,yardıma muhtaç,aklını yitirmiÅŸ zavallı biri oluverdi yine.

Yine elbise vardı üzerinde,kare yaka. Ama bu sefer eskiden durduÄŸu gibi durmuyordu üzerinde. Lekeli,buruÅŸmuÅŸ bir elbiseydi., bir eliyle eteÄŸinin ucunu sıkıyordu yırtmak istercesine..

Kalktım,derin bir nefes aldım.. Görevli kadın geldi. ’SöylediÄŸimiz gibi Ceren  Hanım,isterseniz alın yanınıza,çok yaÅŸlı zaten,eski haline dönmesi çok zor..’  Cevap vermedim.

Almayacaktım yanıma,annem de biliyordu bunu,gözlerinin derinliklerinde buruk bir acı,kızgınlık, mahçupiyet, yardım almayacak kadar,kendi öz kızından yardım istemeyecek kadar gururlu ve kibirli bakışları vardı,biliyordum..

Çıkmam gerekiyordu. Çantamdan beyaz bir saç bandı çıkardım. Saçlarına taktım. Tıpkı onun beni okula giderken hazırladığı gibi. Yanaklarını okÅŸadım ve onu öylece bırakıp çıktım. Arkama bile bakmadan. Bir daha ne zaman onu bu halde görme cesaretini bulup geleceÄŸimin hesabını yapmadan. O an gözlerimden istemsiz bir damla yaÅŸ düÅŸtü. 

Onun gibi güçlüydüm,beni okula bırakırken arkasından aÄŸlardım,arkasına bile bakmazdı oda. Alışmamı isterdi güçlü olmamı isterdi. 

AÄŸlamak zayıflıktı. 

Kocaman,koyu gri dumanlı,yoğun kokulu,soğuk taş koridorlu bina arkamda kalmıştı.

Annem ise  içinde…

Yürüdüm…