Bazı sözcüklerin ruhunda nifak vardır. Eşeledikçe ürperir, kökenine indikçe dehşete kapılırsınız.
 Bu sözcüklerden biri de zindandır.
 

Zindan sözcüğünün ne anlama geldiğinin sorgulamaktan çok, bizler daha fazla kalın duvarlarla, demir parmaklıklarla, mazgal ve sürgülerle ilgiliyiz. Zindan nihayetinde kötüdür, karanlıktır, nemlidir ve kördür. Bunun ötesinde zindanın mantığını, ruhunu, sırlarını, gizli-açık çehrelerini eşelemek pek aklımıza gelmez.
 

Oysa zindan tüm bunların ötesinde, beş bin yıllık geçmişi olan, adına uygarlık denen erkek dünyanın kadın için öngördüğü kapkara bir kaderin genetik şifresidir.
 

Bu şifreyi çözüp karanlık dünyaya ayağımızı bastığımız an, karşımıza güçlü, kurnaz ve avcı erkeğin demir kaplı mekânı çıkar.
 

Buna bazıları ev der, bazıları zindan…
 

Ev ile zindanın kirli ve kanlı kardeşliğini deşifre etmek için sözcüklerin kökenine başvurmak yeterdir.
 

Etimoloji, ‘ZİN’nin eski dilde ‘kadın’ anlamına geldiğini söyler. Farsça bunun kanıtıdır.
 ‘ZİNDAN’ ise, kadının kaldığı yer anlamına gelir.
 ‘ZİN’ sözcüğünün bütün türevlerinde bu ilişkiyi bir biçimde görebiliriz. ‘ZİN’dan, ‘ZİN’cir ve ‘ZİN’a bunlardan bir kaçıdır.
 ZİNDAN ZİN’nin mekanıdır.
 ZİNCİR ZİN’nin boynuna taktığıdır.
 ZİNa ZİN’nin günahıdır.
 

Kürtçe’de ZİN daha talihsiz bir simgeyle buluşur. Bizde ZİN eyerdir ki, ona da erkeklerin bindiği sır değildir.
 Ev ile zindan ilişkisi binlerce yıllık bir geleneğe dayanır. Dahası günümüze allanıp-pullanarak taşınmayı başarmıştır.

Örneğin Osmanlı’larda kadınlar için odalık tabiri kullanılır. Zira kadın için oda bir tür zindandır.
 

Öte yandan Türkçeye yerleşmiş olan ‘evlilik’ sözcüğü de bu ilişkinin en açık kanıtıdır.
 

Kadının en ‘mutlu’ anına boşuna evlilik denmez. Evlilik, sözcüğünün gerçek anlamıyla ev sahibi olmak, ev’e sahip olmak demektir. Evlenen kadın eve kapatılır, boynuna zincir, koluna bilezik takılır. Hem de sevinç çığlıkları eşliğinde. Çünkü ev, oda, zindan kadının yeri olarak görülür.
 

Evden, dolayısıyla zindandan, zincirden sıyrılmış, bunu kabul etmeyen kadın söz konusu olduğunda bu kez, erkek şahsında uygarlık zehrine bulaşmış bütün dinler, gelenekler, ahlak yargıları ve hepsinin bileşkesi olan iktidarlar taşa sarılırlar. Recim bu ruhun eylemine dönüşür. Böylece kadın günah, ayıp ve lanet sarmalına hapsedilir. Erkeğin doyumsuz karanlık arzularına sunulur. Tüm bunları hak etmiş bir kurbana dönüştürülür. Dolayısıyla zindandan sıyrılmış kadın büyük bir bedel ödemek zorunda kalır.
 

Oysa kadın, hayatın kendisidir. Kürtçe’de ‘JİN’ denmesi bundandır. Çünkü ‘JİN’ yaşam demektir.
 

Hayatı zindana, odaya, eve hapsettiğimizi düşünelim. Ne kalır geriye? Elbette telafisi olmayan bir yıkım… Bugün insanlığın şahit olduğu bütün acıların bu tutsaklıkla, hayatın hapsedilmesiyle bağı vardır. Belki de çektiğimiz acılar, bu günahın bedelidir. Erkek zebanilikten vazgeçmedikçe ve kadın zindandan çıkmadıkça, bu acıların son bulmayacağı da gün gibi ortadadır.