Dışarıda kapalı, çok ağır bir hava vardı, insan ruhunun derinliklerindeki, bütün güzellikleri söküp alacak kadar sıkıcıydı.

Pencereden, bahçenin tamamını kaplayan sarı yaprakların üzerinde gözlerimi gezdiriyordum. Ne olduğunu anlamadığım, anlam veremediğim, kar beyazı tanelerini andıran bir şeyler aşağıya sakin bir şekilde düşüyordu. 

Belki de çocukluğumda kalan, tadı değişmeyen tek şey olarak hala varlığını sürdüren, tavşan kanı dediğimiz, zencefil karışımı siyah Hint çayını içerken düşünmeye başladım açılım hikayesini.

Çok uzakta, gri siyah bulutlar her an bir şeyler yağdıracak gibi hareket halindeydi, ürkütücü.  

Bildik tatlarla yaşamak güzeldir, onlardan koptuğunda yaşamak için mecburen alışmak zorunda olduğun başka tatlar var. Onlara sadece mecbursun.
Açılım hikayesini biraz böyle algılıyorum. Bizim kendimize ait tatlarımız ve mecbur kaldığımız tatlar.

Kendimize ait olana sahip çıkmamız, çocukluğumuzdan bizimle sürüklenen tatlarımızı istememiz, onlarla yaşama isteği kadar doğal bir şey olamaz. Bunun için ne istediğini bilmek yeterli bence. Çünkü kimseye ait olan bir şey istemiyorsun, yada başkasına zorla bir şey dayatmıyorsun. Kürdler bu noktada basit şeylerin peşinde sürüklenmemeli. 

AKP veya devlet Kürdler için bir şey yapmıyor. Kürdlere ait olan, insani şeylerin kıyısında köşesinde bahsediyorlar. Hiç biri bir lütuf değildir.

Hükümetin veya devletin yetkililerinden herhangi biri Kürdlerle ilgili bir söz etti mi, bir çok Kürd için olağan üstü bir şeymiş gibi görülüyor. En çok da yıllardır “politik” olduklarını söyleyenler beni şaşırtıyor. Hatta Kürdlerin bir zamanlar “büyük” partilerinden biri sayılan, kendisini sosyalist filanda ifade eden bir örgütün tamamen AKP propagandacısı gibi davranması, PKK veya DTP’nin yaptıklarına karşı çıkmasının anlaşılır hiç bir yanı yok.
Bazı Kürd yazar-çizerlerde de aynı tavrı görmek mümkün. Yok bilmem kim ne dedi, hangi bakan nasıl tarihi bir açıklama yaptı filan. Ne demiş, Kürdleri anmış, Dersim demiş, orda yapılanları anmış, başka şeyleri gündeme taşımış. Büyük bir lütufta bulunmuş! Yıllardır bunlar için acı çekmeyen tek bir Kürd  kaldı mı? 

Evet, Türkiye’de bir hükümet ilk kez kısmı de olsa insani olan bazı şeyleri gündeme taşımış. Bunlar dünyanın bir başka yerinde zaten normal olan şeyler. Türkiye’de ilk kez olduğu için insanlar şaşkınlık içinde. Ama bu söylenenlerin hiç biri Kürdlerin çektiği acıların karşılığı değildir. Kimse Kürdlerin  kimliği veya toplumsal haklarından bahsetmemiş. Bunlar yasal anlamda bir güvenceye kavuşturulmamış. O halde öyle çok şaşılacak bir şey yok. Hani borçlunun borcunda küçük bir miktarı ödemesi gibi bir şey. 
Kimi çevreler veya kişiler bu olanları olağan üstü şeyler gibi göstererek kendisi için bir “gelecek” hazırlamanın peşinde olabilir. Bu noktada pratik anlamda bir “işbirliği” içinde olabilir. Bu kişisel çabaları belki bir noktada anlamak, anlaşılır kılmak mümkündür. Belki yorgun düşmüştür, dönüşün yollarını arıyordur. Bunları anlamak mümkün ama Kürdlerin bunca acılarını kişisel çıkarlarına peşkeş çekmenin çok ahlaklı değildir.

Yazım bitti, penceremde baktım halla aynı hava hakim ve kara bulutlar dolaşıyorlar. Ellimdeki çay soğumuştu ama tadı halla aynıydı. Bırakın insanlar bildiği tatları ile yaşasınlar.